Το δελτίο Τύπου για το επικείμενο live των Xaxakes το Σάββατο (10/12) στο Gagarin 205 είναι αρκούντως "προϊδεαστικό". "Ο Γιάννης Νάστας και οι Xaxakes με full band κατεβαίνουν στο Νότο για μια ρομαντική συνάντηση με έγχορδα και μελωδίες που θα εκτροχιαστεί σε ένα πολύ rock ‘n’ roll πάρτυ". Είναι τέτοιοι οι Xaxakes και το ποιόν του Γιάννη Νάστα που πιστεύουμε με κλειστά μάτια κάθε μια λέξη της παραπάνω πρότασης.
Με χαρά διάβασα ότι σε αυτό το μίνι τουρ σας θα παίξετε και ακυκλοφόρητα τραγούδια; Τι, πού, πώς, πότε;
Γράφτηκαν όλον αυτόν τον καιρό που, δισκογραφικά, παρατηρήσατε την αποχή. Πάντα έγραφα αυτό το διάστημα, έστω και ανολοκλήρωτα (κυρίως στίχους)... μέχρι την επιφοίτηση, που πάντα ξέρει να με περιμένει.
Αλήθεια, για ποιον τραγουδάτε; Σε ποιον απευθύνεστε;
Τραγουδάω για ανθρώπους που δεν φοβούνται να αφήσουν το τραγούδι να τους παρασύρει στους δικούς του δρόμους, που μπορεί να είναι και σκοτεινοί. Για ανθρώπους που νιώθουν, για ανθρώπους πιο σκληρούς, για όσους θεωρούν εαυτούς καλούς και όσους θεωρούν εαυτούς κακούς. Δεν τραγουδάω για αυτούς που πάνε στα μπουζούκια, αυτό είναι σίγουρο.
Έχετε δηλώσει ότι προσπαθείτε να βλέπετε τα πράγματα με λίγη... αφέλεια, όπως τα βλέπει ένα μικρό παιδί. Πώς πιστεύετε ότι βλέπει ένα μικρό παιδί τα πράγματα σήμερα;
Τα παιδιά πια δεν κατανοούν την στεναχώρια που έχει καταβάλει τους μεγάλους. Επιπλέον, δυστυχώς, όταν ένα μικρό παιδί δεν μεγαλώνει σαν μικρός hippie -όπως πρέπει δηλαδή- αυτό είναι ό,τι χειρότερο.
"Στα ξαφνικά, όλα γίναν μπλε, γίναν μωβ, γίναν μπλουζ". Τι είδος μουσικής παίζεται τελευταία, κατά τη γνώμη σας;
Το «Ξαφνικά» γράφτηκε το 1996 και δυστυχώς, βγήκε αληθινό, μιας και πάντα φοβόμουν πως τα νέα θα είναι γκρι, και πλέον είναι. Πάνε μάλλον ασορτί με τους νόμους, τους βαρώνους, αυτοκράτορες της γης. Ναι, τα πράγματα αυτή τη στιγμή είναι σοβαρά, αλλά υπάρχει ελπίδα καλύτερης μουσικής. Και τότε, σαν αντίδοτο, είχα γράψει «οι γάτες γίναν ροζ, βάζουν ρουζ κι οι γάτοι είναι άσπροι, κάνουν ντουζ». Με λίγα λόγια, κάτι σαν "αφήστε μας ήσυχους να περάσουμε λίγο όμορφα, αλήτες παγκόσμιοι".
Τι κρύβεται πίσω από τα ανέκδοτα τραγούδια που θα υπόσχεστε ενόψει Gagarin;
Έχω μια συνταγή που θεωρώ κλασική: απρόβλεπτες συνθέσεις, απρόσκλητα συναισθήματα σε κάποιο σημείο του τραγουδιού, για να μην πλήττω εγώ και οι αυστηροί -το πιστεύω αυτό- ακροατές μου, που πάντα περιμένουν από μένα ένα ξεχωριστό ταξίδι για να τους παρασύρει κάποιο πρωινό ή κάποια βραδιά.
Πώς (δεν) θα χαρακτηρίζατε τη μουσική των Xaxakes;
Πότε δεν θα έλεγα πως είναι ημίμετρα, πως είναι κάπου στη μέση. Έχει ακραία συναισθήματα, γαλήνη, τρικυμία, απρόβλεπτες αλλαγές και φουρτούνες. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ένα κομμάτι Xaxakes που να μην είναι κάπως κινηματογραφικό.
Θα μπορούσατε να ζείτε και να γράφετε στην Αθήνα; Στο Μόντε Κάρλο;
Θα μπορούσα να ζω οπουδήποτε έχει χώμα, σε μια αυλή. Πολυτέλεια, θα μου πείτε. Πάντως, μιας και ρωτάτε, στο Μόντε Κάρλο όχι. Πήγα, και ήταν αψεγάδιαστο. Δεν την μπορώ την τόση τάξη.
Η εικόνα του Γιάννη Νάστα στο κοινό είναι ενός ευτυχέστατα όχι συνηθισμένου ανθρώπου. Τι διαφορετικό κάνετε από έναν συνηθισμένο τύπο;
Για μένα, είμαι ένας εντελώς συνηθισμένος άνθρωπος. Αυτό που μπορεί να έχω διαφορετικό, είναι πως είμαι πολύ αφηρημένος κάποιες στιγμές. Χάνομαι, που λένε.
Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας με τις γυναίκες με τρία επίθετα και γιατί;
Όπως όλων των αντρών που έχουν τεράστια αγάπη προς το γυναικείο φύλο: τρικυμιώδεις, μακροχρόνιες (αν και έχω κάνει σχέσεις εφήμερες, δεν τις προτιμώ) και με όσο πιο κινηματογραφικές εικόνες γίνεται.
Ποιους Έλληνες καλλιτέχνες εκτιμάτε; Και ποιους ξένους;
Δεν έχω πολλή σχέση με το τι γίνεται στη σύγχρονη μουσική - για να σας κάνω έναν παραλληλισμό, ενώ για πολλά χρόνια πίστευα ότι η Σταδίου με την Πανεπιστημίου είναι κάθετες μεταξύ τους, ποτέ δεν το διασταύρωσα. Θέλω να πω, ακούω ένα κομμάτι, μου αρέσει, δεν ρωτάω ποιανού είναι. Δεν ψάχνω πια όπως παλιά. Λίγα πράγματα τα μαθαίνω από τους φίλους μου. Τα άλλα τα ξέρετε, τα έχω ξαναπεί… Bowie, Iggy Pop...
Έχετε βρεθεί ποτέ με τον Bowie; Αποδέχεστε το χαρακτηρισμό "Έλληνας Bowie";
Όχι, δεν τον έχω δει ποτέ. Ε τώρα, ο Έλληνας Bowie… Βλέπω το ταξίδι της μουσικής με τον ίδιο τρόπο, μου αρέσει η κατεύθυνσή του, το γούστο και η αισθητική του μου είναι πολύ οικεία. Αν θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «κοινά» ανθρώπων που δεν έχουν γνωριστεί ποτέ, θα ήταν αυτά.
Τι σας στεναχωρεί και τι μπορεί να σας κάνει να τσακωθείτε;
Αν κάποιος πειράξει κάποιον αδύναμο, έναν άνθρωπο ανήμπορο, μια γυναίκα, ένα ζώο. Θα χαλούσα σχέση με φίλο για κάτι τέτοιο.
Με τι θα συγκρίνατε το συναίσθημα του να παίζετε τα τραγούδια σας live;
Είναι σαν να έχεις κάθε μέρα γενέθλια και να σε παίρνουν τηλέφωνο οι αγαπημένοι σου άνθρωποι να σου ευχηθούν. Μετά φορούν τα καλά τους, φτιάχνουν τα μαλλιά τους, βάφονται και έρχονται να διασκεδάσετε μαζί. Το Σάββατο στο Gagarin, θα ξεκινήσουμε από μια ηλιόλουστη μέρα, θα περάσουμε από τον ήλιο στην καταρρακτώδη βροχή και στο τέλος θα απολαύσουμε ένα τεράστιο φεγγάρι.
Οι Xaxakes εμφανίζονται live στο Gagarin 205 το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00.
cosmo.gr
